Niedawno miałam okazję usłyszeć ciekawe przeziwsko jakie ktoś dał listopadowi. Listopad - zsiłopad. Aż dziw że można o tej porze roku nastawiać się na bardzo przyjemne najbliższe miesiące, prawda?

Przychodzi czas na refleksje, a w raz nim na piękny wniosek: szkoda życia na melancholię. Żyć chwilą? No, może bez przesady. Ale cieszyć się i dostrzegać każdą chwilę. Wykorzystywać i zapamiętywać dobro, które pojawia się w każdym dniu. Czas na nowy etap, i mam nadzieję, że będziecie dla mnie w tym wsparciem.

 

Nie mam siebie..
tak twierdzisz..może masz rację..

Chyba nawet nie wiem czym jest poezja.. czy to ja, czy nie ja.. kim właściwie jestem? Sobą, czy odbiciem w cudzej wyobraźni. Nawet nie mam własnej pasji. Nic nie mam własnego.. na ile jestem autentyczna a na ile gram. Boje się ludzi.. ich reakcji.. odbioru.. nie potrafie stać na boku.. lepsza samotność..
Pogodzic się z cudzymi oczekiwaniami. Najprostrzy byłby niebyt. Brak akceptacji mnie zabija.

Jeżeli pisze w sposób niezrozumiały to czy nie mam prawa się z tym pokazać?
Co właściwie sobą reprezentuje? Pustkę, depresję, melancholię..?

.. konformizm jest najbezpieczniejszy